była fundatorką, a w pewnym sensie także projektantką, w Porto, cenotafu, który jest uważany za jeden z bardziej interesujących romantycznych grobowców w tym kraju.
W roku 1851, po śmierci matki, Augusta de Montléart przybyła do Galicji i osiadła na posiadłościach odziedziczonych po swojej babce, Franciszce Krasińskiej. Brat Augusty, Maurycy dostał dobra lanckorońskie, zaś ona sama klucz wiosek wokół Myślenic, którego centrum stały się Krzyszkowice, nabyte w 1869 r. od Natalii Dobrzańskiej, bliskiej przyjaciółki księżnej. Skłócona z rodziną była postrzegana jako osoba ekscentryczna czy nawet ekstrawagancka, m.in. dlatego że w nadzwyczajny sposób kochała konie, ubierała się po męsku albo niezwykle skromnie.
Obecność pod Krakowem ciotki króla Włoch, Wiktora Emanuela II, była lokalną ciekawostką. Augusta osobiście zajmowała się gospodarką. Była arystokratką, która nie wstydziła się pracy. Jej życiową pasją były konie. Ogromną troską otaczała chłopskie dzieci, dlatego nazywano ją „chłopską księżną”. Dwanaście pomieszczeń swojego dworu przeznaczyła na szpital, w którym finansowała stałego lekarza, a ponadto poświęcała się opiece nad chorymi. Wspierała także miejscowych ubogich odzieżą i wyżywieniem.