Wacław Sierakowski herbu Ogończyk (ur. 29 września 1741 w Bogusławicach, zm. 14 lutego 1806 w Krakowie) – polski pisarz i organizator życia muzycznego, filantrop, ksiądz katolicki.
Życiorys Był synem Romana Sierakowskiego, chorążego i sędziego grodzkiego, bratankiem arcybiskupa lwowskiego Wacława Hieronima Sierakowskiego. Przeznaczony przez rodziców do stanu duchownego, w 1749 roku został przekazany pod opiekę stryja, który sfinansował jego wykształcenie. Uczęszczał do kolegiów jezuickich w Krośnie i Przemyślu, następnie studiował filozofię i teologię u księży misjonarzy w Warszawie i seminarium w Jarosławiu. W 1763 roku został mianowany kanonikiem katedry wawelskiej.
W latach 1763–1765 przebywał na studiach w Rzymie, tam też w 1764 roku przyjął święcenia kapłańskie. W 1769 roku został koadiutorem prepozyta w kapitule katedralnej krakowskiej, od 1771 roku był także kanonikiem i koadiutorem prepozyta w kapitule kolegiackiej sandomierskiej. Od 1773 do 1777 roku pełnił funkcję prefekta kapeli wawelskiej. W 1776 roku był delegatem kapituły katedralnej krakowskiej na Trybunał Koronny. W latach 1777–1780 ponownie przebywał w Rzymie. W 1780 roku wrócił do posługi w katedrze wawelskiej, od 1782 roku był jej wiceproboszczem. Od 1781 roku urządzał w swoim domu publiczne koncerty, na których wykonywano polskie i włoskie kantaty.