W tym samym roku założył prywatną szkołę śpiewu, działającą do 1787 roku, której dyrektorem mianował Franciszka Ksawerego Kratzera. Jednym z jej wychowanków był Jan Nepomucen Szczurowski. W 1787 roku uczniowie jego szkoły wystąpili przed goszczącym w Krakowie królem Stanisławem Augustem Poniatowskim. W 1784 roku sprowadził z Włoch trupę operową, pomagał Jackowi Kluszewskiemu w powołaniu pierwszego stałego polskiego teatru w Krakowie. Został pochowany w krypcie katedry wawelskiej. W 1807 roku brat Wacława, Sebastian Sierakowski, ufundował poświęconą mu tablicę przy wejściu do kaplicy Maciejowskiego.
W latach 1795–1796 opublikował trzytomowy podręcznik Sztuka muzyki dla młodzieży krajowej, w którym sformułował postulat powołania w Krakowie ośmioletniej szkoły muzycznej. Praca ta wprowadzała wzorowaną na włoskiej terminologię i wyjaśniała pojęcia muzyczne, miała jednak amatorski charakter i zawierała wiele błędów rzeczowych oraz przestarzałych poglądów. Sierakowski przekładał z języka włoskiego liczne libretta, m.in. Pietra Metastasia. Sam także pisał libretta, do których muzykę komponowali uczniowie jego szkoły. W 1792 roku złożył na sejmie memoriał z postulatem wprowadzenia do szkół powszechnych wychowania muzycznego i tworzenia w kraju zawodowego szkolnictwa muzycznego, który nie doczekał się jednak realizacji.