Pod koniec lutego 1944 roku Lubusch przekazał Galińskiemu przeładowany pistolet oraz mundur SS-mana, by ten mógł w przebraniu uciec z Auschwitz wraz z Malą Zimetbaum; parze udało się uciec 24 czerwca tegoż roku docierając do miejscowości Kozy, jednak już 7 lipca zostali oni zatrzymani w trakcie ucieczki na Słowację, gdzie Mala miała krewnych. Para została osadzona w bloku nr 11 w Auschwitz oraz skazana na karę śmierci. Byli przesłuchiwani przez Gestapo, które między innymi próbowało dowiedzieć się, skąd Galiński miał mundur SS-mana; mimo brutalnych tortur, para nie wydała Lubuscha. Wyrok na Galińskiego i Zimetbaum został wykonany 22 sierpnia 1944 roku. W tym samym roku Lubusch pomógł uciec z Auschwitz polskiemu pułkownikowi Franciszkowi Faix, następnie dzięki pomocy ze strony Armii Krajowej Lubusch także zdezerterował z obozu; kontakt z polskim ruchem oporu umożliwił mu teść – Jan Kneblowski, który przed II wojną światową był oficerem Wojska Polskiego.

Po dezercji z Auschwitz, Lubusch wstąpił do 12 Pułku Piechoty Armii Krajowej, inni żołnierze tego pułku nazywali go etatowym Niemcem;