jego zadaniem było podjeżdżanie pod więzienia i informowanie funkcjonariuszy Gestapo o nakazie przekazania mu więzionych żołnierzy AK w celu ich eskorty, w rzeczywistości byli oni wywożeni do Wadowic. Pośredniczył także w przekazywaniu korespondencji między więźniami a działaczami krakowskich struktur Polskiej Partii Socjalistycznej. W Wadowicach mieszkała wówczas żona Edwarda wraz z synem Włodzimierzem, a ich dom był stale obserwowany przez gestapowców. Gdy pod koniec 1944 roku Edward Lubusch odwiedził rodzinę, został zatrzymany przez Niemców oraz skazany na śmierć; oczekiwał na wyrok w celi w Bielsku, jednak ostatecznie do niego nie doszło z powodu postępującej ofensywy Armii Czerwonej. W lutym 1945 roku Lubusch został przewieziony do więzienia w Berlinie, a miesiąc później wcielono go do Volkssturmu, skąd ponownie zdezerterował.
Po II wojnie światowej Podczas powrotu z Berlina do Polski Lubusch natrafił na ciało polskiego żołnierza, który według posiadanych przy sobie dokumentów nazywał się Bronisław Żołnierowicz, urodził się w 1914 roku w leżącej nieopodal Wilna miejscowości Kowaliszki oraz ukończył 5 klas szkoły podstawowej; miał wracać z przymusowych robót w Niemczech. Edward Lubusch przejął jego imię i nazwisko;