Następne samoloty w których wprowadzono do załogi lotniczej mechaników pokładowych, to: Sikorski S-40 (1931), Sikorski S-42„Cliper” (1934), Consolidated PBY, (1936), niemiecki Dornier Do 26 (1938). Podczas II wojny światowej w Wielkiej Brytanii szkolenie mechaników pokładowych dla polskich dywizjonów bombowych odbywało się w wytwórniach bombowców w Stirling w Szkocji oraz w Halifax w Liverpoolu a od 1942 roku w Centrum Szkolenia Mechaników Pokładowych w St Athan w Walii. Polscy mechanicy pokładowi w załogach 1586 Eskadra Specjalnego Przeznaczenia wykonywali loty bojowe i transportowe do Polski. Na dużych bombowcach typów Avro Lancaster i Handley Page Halifax z powodu braku wyszkolonych pilotów, w załogach samolotów zamiast dwóch pilotów, znajdował się jeden pilot oraz mechanik pokładowy który zajmował drugiego pilota (miejsce obok pilota) (od 1942) np. w polskim 300 Dywizjonie Bombowym. Od 1945 roku w samolotach transportowych i pasażerskich w skład załogi lotniczej zazwyczaj wchodzili: dwaj piloci, radiooperator, mechanik pokładowy oraz w czasie lotów międzynarodowych także nawigator.