Krytyka Garve'a, który w tym okresie był uznawany za czołowego niemieckiego filozofa, przyczyniła się do początkowo chłodnego odbioru prac Kanta.
Kant kilkakrotnie ustosunkował się do zarzutów i poglądów Garve'a (m.in. w pracach O porzekadle: to może być słuszne w teorii, ale nic nie jest warte w praktyce oraz w Prolegomenach do wszelkiej przyszłej metafizyki). Kant odrzucał m.in. zarzut Garve'a, że jego filozofia jest mętna, wskazując, że jego filozofia krytyczna miała być przede wszystkim precyzyjna, a nie popularna.
Dzieła 1766 De nonnullis, quae pertinent ad logicam probabilium (dysertacja doktorska); 1768 De ratione scribendi historiam philosophiae; 1770 Legendorum philosophorum veterum praecepta nonnulla et exemplum; 1779 Sammlung einiger Abhandlungen (2 tomy); 1783 Philosophische Anmerkungen und Abhandlungen zu Cicero's Büchern von den Pflichten (3 tomy); 1788 Abhandlung über die Verbindung der Moral mit der Politik.