Landau wykładał na Uniwersytecie Berlińskim jako privatdozent od 1899 do 1909 roku. W tym okresie jego lista publikacji szybko rosła, tak że w do 1909 r. opublikował prawie 70 prac. Podczas pobytu w Berlinie jego zdolność do nauczania stała się wyraźnie widoczna. Prowadził kursy dla początkujących, czego nie musiał robić, a także wykładał swoją specjalność – teorię liczb. Ponadto prowadził wykłady z podstaw matematyki, liczb niewymiernych i teorii mnogości.

W 1909 r. został mianowany profesorem zwyczajnym w Getyndze jako następca Hermanna Minkowskiego. Hilbert i Klein byli jako współpracownikami w Getyndze do czasu przejścia Kleina na emeryturę w 1913 roku. Niełatwo było znaleźć następcę na stanowisko Kleina. Constantin Carathéodory przejął je, po czym odszedł w mniej niż trzy lata, a po nim Erich Hecke, który również szybko odszedł w 1919 roku. Landau ciężko pracował, aby Issai Schur objął to stanowisko, ale wbrew woli Landaua, Richard Courant został mianowany. Jednak pomimo wybitnych talentów zarówno jako nauczyciel, jak i badacz, Landau zdołał zirytować wielu swoich kolegów z Getyngi swoim nieco aroganckim zachowaniem.