Przez kilka kolejnych dni władze nie były jednak w stanie odzyskać kontroli nad Tiemiernikiem. Przy drogach wjazdowych na teren dzielnicy rewolucjoniści wystawili straże, zaś barykady uniemożliwiały policji i wojsku szturm, tym bardziej że Tiemiernik położony jest na wzgórzu, powyżej centrum Rostowa. Do walki na barykadach przyłączyło się ok. 400 robotników z Rostowa, Azowa, Batajska, stanic Tichorieckiej i Kawkazskiej. r. pułkownik Makiejew ogłosił w Rostowie i w Nachiczewaniu stan wojenny. Niemniej do r. wojska rządowe, także z powodu złej pogody, nie zdecydowały się uderzyć na powstańców.
W pierwszych godzinach walk r. robotnicy odpierali ataki na barykady. Przeciwko powstańcom skierowano oddziały Kozaków, władze zdecydowały się również na ostrzał artyleryjski Tiemiernika. Rewolucjoniści byli słabo uzbrojeni i wyposażeni, brakowało im amunicji, co zmusiło ich do stopniowego porzucania pozycji. Zastępca dowódcy drużyn bojowych Anatolij Sobino, dowodzący oddziałem uzbrojonym w bomby, zginął na jednej z barykad. Wieczorem sztab drużyny bojowej nakazał przejście po lodzie, przez Don, do Nachiczewania, na teren fabryki Aksaj, gdzie rewolucjoniści przechowali część zapasów broni i amunicji. Jednak następnego dnia doszło do wybuchu zgromadzonej w tym zakładzie amunicji, co zmusiło dowódców powstania do jego zakończenia.