17 października car Mikołaj II wydał manifest październikowy, w którym zapowiadał nadanie mieszkańcom Rosji praw obywatelskich, w tym wolności wyznania, zrzeszania się i nietykalności osobistej, a także nadanie Dumie Państwowej władzy ustawodawczej. Wbrew jego nadziejom wydanie manifestu nie zakończyło wydarzeń rewolucyjnychR. Pipes, Rewolucja rosyjska, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1994, , s. 33–34., również dlatego, że partie rewolucyjne – eserowcy i bolszewicy – nie były usatysfakcjonowane ustępstwami cara i dążyły do wywołania powstania zbrojnego. W Gorłówce partie polityczne nie odegrały jednak wiodącej roli. Aprobowały rezolucje przyjmowane przez komitety tworzone przez robotników, przede wszystkim kolejarzy, ale nie były inicjatorkami akcji strajkowej.
Przebieg powstania r., na wieść o planowanym zbrojnym wystąpieniu robotników w Moskwie, robotnicy kolejowi z Jekaterynosławia utworzyli komitet strajkowy i rozpoczęli protest na całej Jekaterynosławskiej linii kolejowej, łączącej zagłębia Donieckie i Krzyworoskie. Do strajku dołączyły również załogi fabryk i robotnicy ze stacji kolejowych w Donieckim Zagłębiu Węglowym. W Gorłowce strajk rozpoczął się tego samego dnia, co w Jekaterynosławiu;