Plamenac oskarżył go o zdradę stanu, a w artykule zamieszczonym w kwietniu 1916 w sarajewskim czasopiśmie Bosnian Post podważał sens dalszego istnienia monarchii.
W 1918 Plamenac był przeciwnikiem tworzenia państwa jugosłowiańskiego i wchłonięcia Czarnogóry przez Królestwo SHS. Stał się jedną z wiodących postaci ugrupowania Zelenaši (Zielonych), które odrzuciło ideę zjednoczenia narodów jugosłowiańskich i prowadziło działalność zbrojną. Oddział partyzancki, dowodzony przez Plamenaca w styczniu 1919 zaatakował miasto Virpazar, ale został zatrzymany przez stacjonujące w tym rejonie jednostki armii włoskiej. Po kolejnych niepowodzeniach większość oddziałów partyzanckich została rozbita, a sam Plamenac uciekł do Albanii.
17 lutego 1919 Plamenac stanął na czele pierwszego rządu czarnogórskiego na wygnaniu, w nowym rządzie kierował także resortem spraw wewnętrznych i zagranicznych. Rząd miał swoją siedzibę we Francji. Od 1919 wyjeżdżał w misjach dyplomatycznych do Londynu i Waszyngtonu domagając się uznania czarnogórskiej odrębności, ale nie uzyskał poparcia. W 1920 odbyły się w Królestwie SHS pierwsze wybory parlamentarne. Mimo bojkotu ze strony środowiska czarnogórskich separatystów, mocarstwa uznały wyniki wyborów za wiążące i cofnęły uznanie rządowi Plamenaca.