Biegła ona ostrymi łukami przez późniejszą ulicę Starą Katowicką, wzdłuż ogrodzenia huty „Laura” (późniejsza huta „Jedność”), potem pod wiaduktami kolei wąskotorowej (późniejsza linia Górnośląskich Kolei Wąskotorowych) i w pobliżu szybu „Ficinus” kopalni „Siemianowice”. Dalej linia ta biegła wzdłuż szosy prowadzącej w kierunku Alfreda (późniejsze ulice: Katowicka w Siemianowicach Śląskich i Telewizyjna w Katowicach).
Pierwsze tramwaje były prowadzone małymi, obudowanymi parowozami ciągnącymi tramwajowe wagony doczepne. Tego typu pociągi kursowały na tej linii jedynie w pierwszych latach jej istnienia i były one obsługiwane przez małą zajezdnię w rejonie huty. Początkowo tramwaje kursowały co godzinę, na 1 lipca 1901 roku w niedziele i dni wolne od pracy wprowadzono trakt półgodzinny.
3 lutego 1897 roku spółka Kramer & Co. uzyskała zezwolenie na elektryfikację linii do Laurahuty. Połączenia te, realizowane wagonami elektrycznymi Walker, zainaugurowano 3 października 1898 roku na odcinku Huta Laura – Huta Marta, a 25 listopada tego samego roku trasę wydłużono do katowickiego Rynku. Linia ta została zelektryfikowana jako pierwsza w regionie górnośląskim dzięki uruchomieniu nowoczesnej elektrowni w Chorzowie.