1902 przewodniczący komisji międzyministerialnej, badającej możliwość budowy drogi wodnej Windawa—Niemen—Wisła jako kontynuacji koncepcji częściowo zrealizowanej (kanał Augustowski) w l. dwudziestych XIX w. Był także w tym czasie (od 1903 do 1905) wykładowcą na politechnice w Rydze, ale formalnie nie został profesorem, gdyż nie mieszkał w tym mieście. Podczas rewolucji 1905 za udział w demonstracjach politycznych i w zorganizowaniu robotniczego mitingu został skazany na 3 miesiące twierdzy. Od 1910 był członkiem Związku Polskiego Lekarzy i Przyrodników w Petersburgu.
Zmarł najprawdopodobniej w 1915 r. w swoim majątku Wierkały w pow. ihumeńskim, na Białorusi.
Rodzina Pochodził z polskiej rodziny ziemiańskiej mieszkającej na Białorusi, herbu Dołęga. Syn ziemianina Arkadiusza i Michaliny z domu Gruświckiej. Ożeniony z Władysławą z Knapskich (1869-1949), mieli córki: taterniczkę Aldonę Helenę (1890-1912) i Grażynę Marię (1902-1978), oraz synów, zawodowych oficerów WP: Czesława Stefana (1893-1970), Edwarda Stanisława (1896-1939) i Franciszka Zygmunta (1896-1991).
Przypisy
Kategoria:Absolwenci École nationale des ponts et chaussées Kategoria:Polscy inżynierowie komunikacji Kategoria:Absolwenci Instytutu Inżynierów Komunikacji Cesarza Aleksandra I Kategoria:Polscy inżynierowie hydrotechnicy