W styczniu 1945 została przetransportowana do KL Ravensbrück.
W końcowej fazie II wojny światowej wraz z innymi więźniami została ewakuowana do Szwecji w ramach zorganizowanej przez wiceprezesa Szwedzkiego Czerwonego Krzyża Folkego Bernadotte'a akcji tzw. białych autobusów, docierając do Malmö w ostatnich dniach kwietnia 1945. Po przejściu kwarantanny i rekonwalescencji pracowała jako niewykwalifikowana pielęgniarka w szpitalu w Jönköpingu, a następnie w szpitalu w Lundzie. W złożonych dla Polskiego Instytutu Źródłowego w Lundzie w lutym 1946 zeznaniach zadeklarowała wyznanie rzymskokatolickie, dystansując się także od poglądów komunistycznych w liście do Mieczysława Grydzewskiego z tego samego miesiąca. Od marca 1946 studiowała filozofię, slawistykę i romanistykę na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu w Lundzie.
W listopadzie 1946 wróciła do Polski, gdzie spotkała się z Tadeuszem Borowskim. W tym samym roku wzięli ślub. W lipcu 1951, kilka dni po urodzeniu córki Małgorzaty, Tadeusz Borowski popełnił samobójstwo. W 1953 ponownie wyszła za mąż za Jana Hipolita Bayera, lekarza, z którym w 1956 mieszkała w Sztokholmie.
Jako dziennikarka pracowała w „”, „Świecie i Polsce”, „Ty i Ja”. Między 1963 a 1973 rokiem była redaktorką naczelną „Ty i Ja”.