W liście do ministra marynarki wojennej Czuchnin skarżył się nie tylko na działalność organizacji rewolucyjnych, ale też na oficerów Floty Czarnomorskiej, których oceniał bardzo nisko.
Latem 1905 r. wybuchł bunt na pokładzie pancernika „Kniaź Potiomkin-Tawriczeski”. Wiceadmirał Czuchnin otrzymał od cara Mikołaja II osobiste upoważnienie do stłumienia buntu wszelkimi środkami, łącznie z zatopieniem okrętuN. Bascomb, Czerwony bunt. Jedenaście tragicznych dni na pokładzie pancernika „Potiomkin”, Znak, Kraków 2010, ISBN 9788324013470, s. 217-218.. W czerwcu 1906 r. zbuntowała się również załoga okrętu szkoleniowego „Prut”N. Bascomb, Czerwony bunt. Jedenaście tragicznych dni na pokładzie pancernika „Potiomkin”, Znak, Kraków 2010, ISBN 9788324013470, s. 326.. O ile załoga „Potiomkina” zdołała dotrzeć do Rumunii i poddać się tamtejszym władzom, powstanie na „Prucie” zostało szybko stłumione. Grigorij Czuchnin przeprowadził procesy zbuntowanych marynarzy z tego okrętu oraz z okrętu „Gieorgij Pobiedonosiec”, wydając wyroki śmierci i długoletnich ciężkich robót. Na jego rozkaz skazani na śmierć przywódcy buntu zostali publicznie rozstrzelani przed bramą głównego fortu w SewastopoluN. Bascomb, Czerwony bunt. Jedenaście tragicznych dni na pokładzie pancernika „Potiomkin”, Znak, Kraków 2010, ISBN 9788324013470, s. 402-404..