Bezwzględnością w postępowaniu z rewolucjonistami Czuchnin zamierzał zapewnić sobie pozostanie na stanowisku dowódcy Floty Czarnomorskiej. Nadal był również przekonany, że jego własne postępowanie z marynarzami nie przyczyniło się do wybuchu otwartej rebelii. Winił za to wyłącznie podległych oficerów.
W październiku 1905 r. w Sewastopolu wybuchł strajk generalny, któremu towarzyszyły robotnicze demonstracje. 18/31 października 1905 r. wojsko rozpędziło taki pochód, zabijając na miejscu 6–8 demonstrantówA. Asher, The Revolution of 1905. Russia in Disarray, Stanford University Press, Stanford 1988, ISBN 978-0-8047-2327-5, s. 270-271.. Pogrzeb zabitych przerodził się w kolejną demonstrację, a w kolejnych dniach wydarzenia eskalowały: 8/21 listopada 1905 r. marynarze krążownika „Oczakow” odmówili wykonywania rozkazów dowódcy okrętu, 11/24 listopada 1905 r. przy udziale agitatorów, związanych z partią socjaldemokratyczną, zbuntowali się żołnierze 49 Brzeskiego pułku piechoty oraz kolejni marynarze. Tego samego dnia wiceadmirał Czuchnin zabronił marynarzom udziału w zgromadzeniach publicznych, co wielu z nich zignorowało. Do rozbicia jednego z nielegalnych zgromadzeń wezwano kompanię żołnierzy, którzy oddali strzały do marynarzy.