Wydarzenie to stało się przyczyną otwartego buntu we flocie, wspieranego również przez żołnierzy piechoty i artylerii oraz cywilnych robotników portowych, łącznie ok. 8000 ludziJ. Bushnell, Mutiny amid Repression. Russian Soldiers in the Revolution of 1905-1906, Indiana University Press, Bloomington 1985, ISBN 0-253-33960-X, s. 91.. Wiceadmirał Czuchnin telegrafował do Mikołaja II, że będzie musiał spełnić żądania zrewoltowanych marynarzy (podniesienie żołdu, poprawa warunków pełnienia służby) lub rozwiązać Flotę Czarnomorską.
14/27 listopada 1905 r. (lub według innego źródła – dzień później) dowódcą powstania ogłosił się porucznik Piotr Szmidt, który dowodził marynarzami z pokładu opanowanego przez nich krążownika „Oczakow”. 15/28 listopada wiceadmirał Czuchnin wystosował pod adresem Szmidta ultimatum, żądając bezwarunkowej kapitulacji. Gdy ultimatum zostało zignorowane, Czuchnin wydał rozkaz ostrzelania „Oczakowa” przez okręty i artylerię przybrzeżną, tłumiąc bunt w ciągu kilkunastu godzinA. Asher, The Revolution..., s. 270-271.. Wierne Czuchninowi siły aresztowały 1600 uczestników buntu. Czuchnin przewodniczył sądowi, przed którym stanął Piotr Szmidt. Porucznik został skazany na karę śmierci i w marcu 1906 r. straconyA. Asher, The Revolution of 1905.