Takie zniekształcenia umożliwiają bowiem zwiększenie poziomu umiejętności poznawczych: mają ułatwiać mentalne „podróże w czasie” oraz budowanie tożsamości osobistej i życiowej.

Plastyczność poznawcza ma nieść ze sobą kolejny skutek, czyli wytworzenie tzw. pamięci zbiorowej. Wspomnienia autobiograficzne, w wyniku interakcji społecznych, mają być rekonstruowane w taki sposób, aby były odrębne od doświadczeń drugiej osoby, ale jednocześnie z nią zbieżne. Wytwarza się wówczas pamięć zbiorowa, która umożliwia dalsze budowanie tożsamości zbiorowej i uspołecznienie.

Zatem pamięć zbiorowa jest wspólną interpretacją przeszłości, jednak o tym pojęciu mówi się dopiero w przypadku, gdzie spaja i definiuje ona grupę społeczną oraz jest szeroko rozpowszechniona. Jako typowy przykład pamięci zbiorowej charakterystycznej dla pewnej grupy, uznaje się m.in. spostrzeżenia dotyczące różniących się ze sobą wspomnień wojny Rosjan oraz Amerykanów. Na tej podstawie kształtuje się np. tożsamość narodowa.