Rastko Petrović (ur. 3 maja 1898 w Belgradzie, zm. 15 sierpnia 1949 w Waszyngtonie) – serbski poeta i pisarz, brat Nadeždy Petrović.
Życiorys Był najmłodszym z dziewięciorga dzieci urzędnika i polityka Dimitrije Petrovicia i Milevy Zorić. Wcześnie osierocony przez matkę, wychowywał się wraz z siedmioma siostrami pod opieką ojca. Był nauczycielem rysunku w szkole w Čačaku. W czasie I wojny światowej służył w armii serbskiej i wraz z nią przeszedł przez Albanię na Korfu. Ukończył studia prawnicze w Paryżu, jako stypendysta rządu francuskiego. W czasie studiów poznał środowisko francuskiej awangardy artystycznej. W 1920 ukończył studia i przyjechał do Belgradu, gdzie wydał swoją pierwszą książkę Burleska gospodina Peruna, boga groma. W tym czasie opublikował szereg artykułów w czasopismach Radikal, Vreme, Savremenik i Kritika. Twórczość Petrovicia budziła szereg kontrowersji, była uznawana za obrazoburczą. Wydany w 1922 utwór Spomenik został uznany za świętokradczy, co groziło ekskomuniką Serbskiego Kościoła Prawosławnego. W 1923 podjął pracę w ministerstwie spraw zagranicznych Królestwa SHS, gdzie zajmował się obsługą cudzoziemców i propagowaniem kultury jugosłowiańskiej. W 1926 objął stanowisko pisarza ambasady jugosłowiańskiej w Watykanie.