Według zawartej w dokumencie ogólnej specyfikacji technicznej maszyny miały rozwijać prędkość maksymalną co najmniej 100 km/h, mieć sześciogodzinną długotrwałość lotu i charakteryzować się prędkością wznoszenia nie gorszą niż 20 minut na wysokość 800 metrów. Samoloty miały być wyposażone w radiostację, uzbrojone w karabin maszynowy i miały przenosić bomby o wagomiarze 10 i 60 kg. Pierwszy egzemplarz miał zostać dostarczony po czterech miesiącach od podpisania kontraktu, a następnie co miesiąc dostarczany miał być jeden samolot.
Produkcja samolotów została opóźniona ze względu na problemy z pozyskaniem jednostek napędowych z ogarniętych wojną Niemiec. Silników Mercedesa ostatecznie nie dostarczono wcale, oferując w zamian nieco słabsze jednostki Benz Bz.III o mocy 150 KM. Zgoda na eksport silników została uzyskana od Niemców dopiero 16 grudnia 1916 roku, a faktycznie dostarczone zostały wiosną 1917 roku. W rezultacie pierwszy egzemplarz Thulin G został ukończony 10 lipca 1917 roku, wykonując następnego dnia pierwszy lot. Pierwsze loty, choć obiecujące, wykazały nie najlepsze właściwości lotne i słabą stabilność w locie, co usiłowano poprawić poprzez odchylenie skrzydła o 2° i powiększenie rozmiarów usterzenia.