Grzbiet Wierchowiński (, Wododilnyj chrebet lub Верховинський Вододільний хребет, Werchowynśkyj Wododilnyj chrebet) – wyróżniane w ukraińskim podziale fizycznogeograficznym pasmo górskie położone w całości na terytorium Ukrainy, głównie na granicy obwodów lwowskiego i zakarpackiego. W polskiej regionalizacji Karpat autorstwa Jerzego Kondrackiego uznawane za południową część Bieszczadów Wschodnich (522.13).
Charakterystyka Do Grzbietu Wierchowińskiego wlicza się główny wododziałowy grzbiet Karpat na odcinku od górnego biegu Użu po górny bieg Riki. W węższym ujęciu Grzbiet Wierchowiński kończy się na szczycie Pikuja.
Pasmo ma nieregularny, wygięty kształt prowadzący zasadniczo z północnego zachodu na południowy wschód. Posiada niesymetryczną budowę – jego południowe zbocza są przeważnie wyraźnie krótsze i bardziej strome niż północne. Przeważa łagodna, pagórkowata rzeźba właściwa dla średniogórza. Najwyższym szczytem jest Pikuj (1408 m). Przewyższenie nad przyległymi kotlinami śródgórskimi waha się w zależności od dokładnej lokalizacji od 200–250 do 300–400 m.