Pałac Małachowskich w Białaczowie – pałac wraz z parkiem zlokalizowany w zachodniej części Białaczowa w województwie łódzkim (powiat opoczyński).
Historia lewo|mały|200x200px|Korpus główny lewo|mały|200x200px|Widok z 1925 Dobra białaczowskie, przed wzniesieniem pałacu, należały do Odrowążów (m.in. Piotra i Andrzeja), Kochanowskich (m.in. Piotra, ojca Jana), Rudzińskich, Olszanowskich, Sierakowskich oraz Franciszka Dębińskiego.
Obecny obiekt powstawał najprawdopodobniej w latach 1799 (1797) - 1803 (1800) z inicjatywy Stanisława Małachowskiego, który był jednym z najważniejszych współtwórców Konstytucji 3 Maja. Został zaprojektowany przez Jakuba Kubickiego. Następnym właścicielem pałacu był brat Stanisława, Antoni, a potem jego syn Ludwik. Za jego rządów w budynku zamieszkiwała pasierbica Małachowskiego i matka Zygmunta Krasińskiego, księżniczka Maria Radziwiłłówna. Córka Ludwika, Hortensja, zapisała w 1888 majątek synowi swojej siostry Stefanii – hrabiemu Ludwikowi Broel-Platerowi. Jednym z kolejnych właścicieli był Ludwik Jan Broel-Plater, uczestnik kampanii wrześniowej, więzień niemieckiego offlagu Murnau VIIA, żołnierz armii generała George'a Pattona. Ostatnim dziedzicem był natomiast hrabia Zygmunt Plater. W 1939 spalił się dach głównego korpusu. Po 1944 obiekt znacjonalizowano, a rodzinę Platerów wygnano z majątku.