Po wojnie pałac użytkowano jako magazyn zboża. Potem umieszczono w nim szkołę podstawową. Od 1952 do 1954 przeprowadzono prace konserwatorskie, którymi kierował Bohdan Marconi. Po ich zakończeniu w budynku ulokowano dom pomocy społecznej. W listopadzie 2012 pałac został opuszczony, a jego stan prawny nie jest uregulowany (Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi orzekł, iż w 1945 nie został prawidłowo przejęty dekretem PKWN na Skarb Państwa, w następstwie czego powiat opoczyński nie powinien być jego właścicielem).
Zespół pałacowo-parkowy został wpisany do rejestru zabytków decyzją Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Kielcach nr Kl.IVA-2/l/334/67 z dnia 15 czerwca 1967.
Architektura lewo|mały|200x200px|Oficyna Klasycystyczny pałac położony jest w południowo-zachodniej części 25-hektarowego parku przechodzącego w kompleks leśny. Jest to założenie typu palladiańskiego z ćwierćkolistymi galeriami i bocznymi pawilonami (nie zostało ono w pełni ukończone). Dwukondygnacyjny, podpiwniczony i otynkowany obiekt wzniesiono na planie prostokąta z cegły i łamanego piaskowca. Jest dwutraktowy. Poprzedza go dziedziniec flankowany pawilonami i galeriami. Wejście główne urządzono poprzez portyk w wielkim porządku, z trójkątnym naczółkiem i kanelurowanymi kolumnami toskańskimi.