Około 1250 roku na miejsce przybyli dominikanie aby pomóc coraz liczniejszym pielgrzymom odwiedzającym grób Alberta.
Kolejne szczęśliwe zdarzenie, za wstawiennictwem błogosławionych, uwolnienie okolic od stad wilków, spowodowało, że szlachta z Ispry, jako wotum, wybudowała kaplicę Santa Maria Nova. W 1310 roku mieszkańcy zbudowali kościół św. Mikołaja (wł. San Nicolao). W 1379 roku dominikanie zostali zastąpieni przez pustelników z Sant’Agostino, po czym przybyli zakonnicy . Około połowy XIV wieku trzy budynki połączono w jedno Sanktuarium, do którego dodano niewielki krużganek. Około roku 1640 miało miejsce niezwykłe wydarzenie, które zwiększyło sławę miejsca. Kilka głazów spadło ze ściany skalnej, przebijając sklepienie kaplicy Besozzi, zatrzymując się jednak w niewielkiej odległości od grobowca. Mimo to papież Urban VIII w 1643 roku wydał bullę, na mocy której klasztor został zamknięty, lecz od 1670 roku, dzięki karmelitom z Mantui, doszło do odrodzenia, a w 1770 roku Habsburgowie nakazali likwidację tego zakonu, ze względu na niewielką liczbę zakonników.
Kolejno, kompleks klasztorny został sprzedany parafii Leggiuno. W 1914 roku kompleks został uznany we Włoszech za zabytek narodowy. W 1970 roku kompleks został zakupiony przez prowincję Varese, która go odrestaurowała.