Wybudowane zostało w latach 1774–1781 z inicjatywy miejscowego producenta wełny oraz astronoma-amatora Eisego Eisingi z wykorzystaniem belkowej konstrukcji jego domu (sufitu oraz południowej ściany jego salonu i sypialni).

W pomieszczeniu pełniącym niegdyś funkcję salonu połączonego z sypialnią, na suficie umieszczony jest model Układu Słonecznego w postaci tarczy o średnicy 3,2 m pomalowanej w kolorze błękitu pruskiego z czarno-złoconymi literami, sześcioma okrągłymi szczelinami oraz Słońcem namalowanym w części centralnej. Z sufitu na metalowych prętach wystających ze szczelin zwisają drewniane kule reprezentujące Słońce, Ziemię, Księżyc oraz pięć znanych w chwili wykonania modelu planet (Merkury, Wenus, Mars, Jowisz i Saturn). Pomalowane są w połowie na kolor złoty, a w połowie na czarno, co ma wskazywać ich stronę dzienną i nocną.