Olga, Ewa oraz Irena były razem nazywane „Totwenkami”.

Okres II RP oraz II wojny światowej W 1919, uciekając przed bolszewikami, Totwenowie przenieśli się do Wilna. Olga Totwen była sanitariuszką w szpitalu polowym podczas wojny polsko-bolszewickiej 1920. W latach 1920–1925 mieszkała w Warszawie. Następnie pracowała w cenzurze i w Sądzie Okręgowym w Wilnie. W 1930 rozwiodła się i przeszła na rentę.

W 1935 zaczęła interesować się teatrami marionetek. Przy pomocy praskiego Międzynarodowego Związku Teatrów Marionetek wraz z córką Ewą założyła teatrzyk marionetek – na ich określenie zapożyczyły termin „łątki” z książki „Marionetki” Jana Sztaudyngera. Kukiełki wytwarzały same. Scenę według jej projektu wykonał w 1937 stolarz Rzycki z wileńskiego Teatru na Pohulance. Po przejęciu władzy w Wilnie przez Litwę, Totwen pracowała nad przedstawieniem „Jaś i Małgosia” według libretta do opery Engelberta Humperdincka oraz „Dziad i baba” według Józefa Ignacego Kraszewskiego. Po wprowadzeniu okupacji sowieckiej grupa Olgi Totwen została włączona w listopadzie 1940 do Sekcji Marionetek Teatru Młodego Widza. Władze nie wyraziły zgody na wystawienie „Jasia i Małgosi” jako sztuki burżuazyjnej.