Gramatyka treści (inhaltbezogene Sprachwissenschaft) – niemiecka szkoła językoznawcza działająca w XX wieku, której głównym przedstawicielem był Leo Weisgerber. Nazywani są też neoromantykami (Neuromantiker).

Język a rzeczywistość Gramatyka treści nawiązuje do koncepcji Wilhelma von Humboldta (1767-1835), który twierdził, że język to nie jest ergo („dzieło, wytwór”), lecz energeia, czyli „działająca siła”. Język każdego narodu zawiera określony pogląd na świat (Weltansicht) i posiada wewnętrzną formę. Różnorodność języków nie jest różnorodnością dźwięków, lecz różnorodnością poglądów na świat. Na poglądy Humboldta wpływ wywarła filozofia Immanuela Kanta (1724-1804)Bolesław Andrzejewski: Wort und Welt. Zu den aktivistischen Sprachtheorien, s. 12–13..

Leo Weisgerber (1899-1985) przejął te podstawowe myśli Humboldta i połączył je z podstawowymi założeniami strukturalizmu de Saussure’a. Światopogląd języka i jego wewnętrzna forma tworzą w sumie językowy obraz świata (Weltbild) danego języka. Język ojczysty narzuca użytkownikom określone widzenie rzeczywistości. W uwarunkowanym językowo „duchowym świecie pośrednim” (geistige Zwischenwelt) zachodzi proces przekształcenia rzeczywistości zewnętrznej we własność myśli ludzkiej. Bez języka nie ma poznania.