Język nie jest bezpośrednim odzwierciedleniem rzeczywistości, jest środkiem poznania tej rzeczywistości i kształtowania świata zewnętrznego. Przypisywanie językowi aktywnej siły kształtującej rzeczywistość wywodzi się z neokantyzmu.

Treści językowe decydują na przykład o klasyfikacji roślin w danej społeczności językowej. Niektóre rośliny zostały w określonych językach „zdegradowane” do roli chwastów, które jako takie nie istnieją w rzeczywistości, a jedynie w językowym świecie pośrednim.

Historia Początki gramatyki treści sięgają roku 1927, kiedy ukazała się praca Weisgerbera Die Bedeutungslehre – ein Irrweg der Sprachwissenschaft. Weisgerber dowodzi, że zamiast znaczenia wyrazów jako odbicia desygnatów rzeczywistości należy mówić o treściach językowych zawartych w „świecie pośrednim”. Dopiero w latach 70. słabną wpływy tej szkoły językoznawczej. Do innych językoznawców – przedstawicieli gramatyki treści – należą m.in.: , i (w późniejszym etapie swojej działalności) Hans Glinz.