Kaligrafia mongolska (, – trb. Mongol uran biczleg) – forma kaligrafii służąca do zapisu tradycyjnego pisma mongolskiego.

Współcześnie język mongolski zapisywany jest cyrylicą, dlatego też tradycyjna kaligrafia używana jest głównie do tworzenia oficjalnych listów, zaproszeń, korespondencji dyplomatycznej, dokumentów, pism okolicznościowych i listów miłosnych, do projektowania różnego rodzaju znaków graficznych, logotypów, emblematów, monet czy znaczków w tzw. formie „złożonej”, a dawniej również w stenografii jako pismo synchroniczne.

W 2013 roku mongolska kaligrafia wpisana została na listę niematerialnego dziedzictwa kulturowego wymagającego pilnej ochrony.

Charakterystyka thumb|left|Stela na terenie w Hohhocie, Mongolia Wewnętrzna, ChRL (2015) Tradycyjne pismo mongolskie obejmuje 90 znaków, które łączy się pionowo ciągłymi pociągnięciami pędzla, tworząc w ten sposób słowa zapisywane od góry do dołu. Istnieje sześć podstawowych pociągnięć zwanych titim, szud, szilbe, gedes, num oraz suul.