Zgodnie z tradycją, mistrzowie sztuki kaligrafii wybierają najlepszych uczniów i szkolą ich przez okres od pięciu do ośmiu lat. Z czasem między uczniem i nauczycielem powstawała trwała, inspirująca w artystycznych przedsięwzięciach więź. W czasach komunizmu, zwłaszcza w latach 1937–1940, tysiące mentorów zginęło w wyniku czystek, a działalność pozostałych została zawieszona. Ok. 1946 roku jako oficjalny alfabet do zapisu języka mongolskiego wprowadzono zmodyfikowaną cyrylicę, a używania tradycyjnego pisma zakazano. W latach 70. XX wieku zezwolono na ograniczone używanie pisma mongolskiego na uniwersytetach, a przemiany ustrojowe i odrodzenie tożsamości narodowej w latach 90. ponownie rozbudziło zainteresowanie tradycyjną kaligrafią.
Współcześnie ze względu na przemiany społeczne, rozwój nowoczesnych technologii, urbanizację i globalizację liczba młodych kaligrafów spada – w 2013 roku trzech mistrzów kaligrafii kształciło jedynie nieco ponad dwudziestu uczniów (w tym dwie kobiety). Przez rosnące koszty utrzymania nie jest już również możliwe nieodpłatne ich nauczanie. Istnieją jednak organizacje pozarządowe promujące tę tradycję, zaś program nauczania przewiduje w szkołach zajęcia z kaligrafii.