Na początku lipca 1974 roku platforma używana do holowania dwóch rekinów, wywróciła się podczas opuszczania na dno oceanu, co zmusiło zespół nurków do jej wydobycia. Modele wymagały 14 operatorów do kontrolowania wszystkich ruchomych części, w tym pysków.
Rekiny często ulegały awariom z powodu szeregu problemów, w tym złej pogody, węży pneumatycznych wchłaniających słoną wodę, pękania stalowych szkieletów rekinów z powodu oporu wody, korozji skóry i elektrolizy. Od pierwszego testu w wodzie „niechłonny” neopren, z którego składała się skóra rekinów, nasiąkał płynem, powodując ich nadymanie, w związku z czym model specjalnych sań morskich za pomocą których przemieszczano rekiny u wybrzeży Martha’s Vineyard, często zaplątywał się w gąszcz wodorostów. Paradoksalnie problemy z fikcyjnymi żarłaczami białymi spowodowały że Spielberg musiał improwizować, co zwiększyło napięcie filmu. Na przykład w większości scen polowania na rekina jego lokalizację wskazują tylko pływające żółte beczki. Na początku filmu rekin pożera młodą kobietę, ale scena została zrealizowana w taki sposób, że aktorkę szarpano za pomocą linek, aby symulować atak.