Działalność naukowa W swoich badaniach i w pracy dydaktycznej zajmował się językoznawstwem ogólnym, porównawczym i indoeuropejskim, językami celtyckimi i onomastyką. W latach dwudziestych XX wieku doprowadził do utworzenia nowej szkoły językoznawczej „Gramatyka treści” (Inhaltbezogene Sprachwissenschaft), znanej też pod nazwą neoromantycy lub neohumboldtianie. Język w ujęciu tej szkoły to nie tylko środek porozumienia, ale też „działająca siła” narzucająca użytkownikom danej społeczności językowej określony obraz świata i kształtująca ich zachowanie. Aż do lat 70. była to dominująca szkoła językoznawcza w NiemczechGerhard Helbig: Dzieje językoznawstwa nowożytnego, tłum. z niem.: Czesława Schatte, Dorota Morciniec. Wrocław: Ossolineum, 1982, s. 128–160..
Publikacje (wybór) Muttersprache und Geistesbildung. 1929 (tłum. na japoński, koreański, rosyjski) Von den Kräften der deutschen Sprache. 1949-1950 Die geschichtliche Kraft der deutschen Sprache. 1950 Die Muttersprache im Aufbau unserer Kultur. 2. wyd. 1957 Grundzüge der inhaltbezogenen Grammatik. 3. wyd. 1962 Die sprachliche Gestaltung der Welt. 3. wyd. 1962 Die vier Stufen zur Erforschung der Sprache, 1963 Das Tor zur Muttersprache. 9. wyd.