Tydzień później Elski i Ebb opuszczają wyspę na „Albatrosie” i, mijając Mariany, samotnie kierują się ku Hongkongowi.
Podczas ostatniego, dwudziestodniowego etapu walczą ze sztormową pogodą, wyczerpaniem i brakiem żywności. Po czterech miesiącach podróży docierają do Hongkongu. Ujrzawszy cel wyprawy, dawni przeciwnicy uznają wspólne zwycięstwo nad oceanem, przebaczają sobie i kończą pojedynek. Wiadomość o ich wyczynie zostaje rozpowszechniona przez prasę na całym świecie.
Odbiór Książkę zrecenzował Wiktor Gomulicki w „Kurierze Codziennym” nr 345 z 1891 roku. Gomulicki, omawiając polską literaturę dla młodzieży na tle twórczości Mayne-Reida i Juliusza Verne’a, uznał Umińskiego za jednego z rodzimych „współzawodników” zagranicznych autorów literatury popularnonaukowej. Zwycięzców oceanu ocenił jako „bardzo pomyślny” debiut, chwaląc przygotowanie naukowe autora oraz jego umiejętność „zajmującego i obrazowego opowiadania”. Zarazem krytykował zależność powieści od twórczości Verne’a, określając Umińskiego jako jego naśladowcę i oceniając, że „podrabianie pierwotworów” obniża wartość literacką utworu.