Otrzymała członkostwo także od innych europejskich towarzystw naukowych, geograficznych i klubów alpinistycznych.
Swoją życiową postawą wpisywała się w anglosaski koncept – wyemancypowaną i niezależną, realizującą własne cele życiowe, negującą patriarchalny porządek społeczny. Wykazała, że kobieta jest w stanie i potrafi wspinać się na duże wysokości równie dobrze jak mężczyzna, przyczyniając się tym samym do przełamania bariery płci w alpinizmie. Uważała się tym samym za modelową przedstawicielkę ruchu na rzecz równouprawnienia kobiet. Była zdeklarowaną zwolenniczką przyznania kobietom prawa do udziału w wyborach. W treść swoich tekstów wplatała opowieści o sytuacji kobiet w krajach i regionach, które odwiedzała. Współcześnie uważano ją i Annie Smith Peck, zdobywczynię Huascarán w Andach, za najbardziej znane i najlepsze alpinistki swoich czasów.