1965-1979 profesor zwyczajny filologii niemieckiej w Wyższej Szkole Technicznej w Aachen/AkwizgranieZum Tod von Hans Glinz (pedocs.de), [w:] Didaktik Deutsch 26, 2009, s. 95..
W roku 1979 powrócił do Szwajcarii poświęcając się badaniom z zakresu językoznawstwa i dydaktyki języków.
Osiągnięcia naukowe i dydaktyczne W swojej pracy doktorskiej (Geschichte und Kritik …, 1946) dokonał krytyki teorii części zdania K. F. Beckera, który wychodził od binarnego podziału zdania (podmiot – orzeczenie, orzeczenie – dopełnienie, podmiot – przydawka itd.). Gramatyka Beckera ukazała się w latach 1836-1839, jednak jego system klasyfikacji części zdania utrzymywał się jeszcze w XX wieku.
Okres drugi działalności naukowej Glinza (według Gerharda Helbiga) to metody strukturalno-empiryczne przedstawione w pracy Die innere Form des Deutschen. Eine neue deutsche Grammatik. Autor opowiada się za ścisłymi sprawdzalnymi metodami opisu języka, wprowadzając – niezależnie od amerykańskiej szkoły strukturalistycznej – takie metody jak substytucja (Ersatzprobe), permutacja (Verschiebeprobe) czy eliminacja (Weglassprobe).