Glinz pisze: „W pewnym sensie eksperymentujemy na mechanizmie językowym jak chemik lub fizyk ze swymi materiałami lub mechanik ze swym motorem: usuwamy części, wymieniamy je, przestawiamy, dodajemy nowe itd., i obserwujemy przy tym wszystkim, co się dzieje, tzn. jak zmienia się przeżywanie znaczeń u nas i u innych … poddajemy próbom system dzisiejszego języka … na podstawie tekstu”. Dopiero po uzyskaniu w ten sposób określonych jednostek językowych następuje ich interpretacja i przypisanie im odpowiednich treści. Nawiązujące do teorii Ferdinanda de Saussure`a metody Glinza wywarły znaczny wpływ na badania językoznawcze w Europie i zostały wykorzystane w popularnej w Niemczech i za granicą, również w Polsce, gramatyce Helbig/Buscha, gdzie części zdania wyróżniane są na podstawie testu permutacji i substytucjiGerhard Helbig, Joachim Buscha: Deutsche Grammatik. Ein Handbuch ...Leipzig 1984, s. 533 nn.. Częściami zdania są te elementy zdania, które dają się samodzielnie przesuwać. Nie jest więc częścią zdania przydawka.