W rezultacie interwencji wojskowej musiał pochować na własny koszt zabitych i opatrzyć rannych. mały|Pałac Dioklecjana pod Saloną. W kryzysie Pompejusz poprosił o pomoc męża wnuczki Anulina, Minerwiusza, który w Damaszku zarządzał finansami publicznymi. Minerwiusz nie pomógł, zaproponował natomiast, by na uczcie zorganizowanej dla pojednania pozostałych przy życiu Ragonidów, poprosić przybyłą do Nikomedii Mitroanię (292), by pożyczyła swego numidyjskiego srebra i złota na wyżywienie budowniczych pałacu, a o spłatę pożyczki zatroszczy się on sam. Młodziutki syn Pompejusza, Probus, odradził to ojcu. Zaproponował, by Pompejusz zaprosił na ucztę jego kolegę, Walensa i Arię Antoninę, wdowę po cesarzu Numerianie, a on przy ich pomocy nakłoni Mitroanię, by w pałacu wzniosła własnym kosztem świątynię poświęconą Jowiszowi i by przeznaczyła dla tego boga tyle kruszcu, by wystarczyło na wyżywienie robotników do końca budowy pałacu. I udało mu się to zamierzenie przeprowadzić.
Pod koniec życia Pompejusz udał się do Dalmacji, by pod Saloną wznieść dla Dioklecjana pałac, w którym chciał on zamieszkać po zrzeczeniu się władzy w 305 roku.