W budowli tej miał realizować dręczący go pomysł sprzęgnięcia kopuły z bokami kwadratu, wytworzonego przez skrzyżowanie dwóch bazylik, w czym chciał mu pomóc jego syn Probus.
Odniesienia historyczne 21 kwietnia 248 roku rozpoczęły się rzeczywiście igrzyska stulecia mające upamiętnić tysiąclecie założenia miasta Rzymu. Obchody trwały trzy noce. Na brzegu Tybru składano mistyczne ofiary, a chór złożony z 27 młodzieńców i tyluż dziewic błagał bogów o przychylność i długie lata panowania rzymskiego nad światem. Wspaniałość wyprawionych przez cesarz Filipa I Araba widowisk olśniła mieszkańców miasta.
Aurelian wzniósł w Rzymie ogromną świątynię Słońca Niezwyciężonego za piętnaście tysięcy funtów złota. Dioklecjan istotnie przeniósł swą stolicę do Nikomedii i znacząco ją rozbudował, a przygotowując się do abdykacji nakazał wznieść nad morzem, w okolicy rodzinnej Salony, pałac o powierzchni około 40 tysięcy m² na planie czworoboku otoczonego szesnastoma wieżami. Budowlę dzieliły na części cztery ulice, przecinające się pod kątem prostym. Do głównego apartamentu prowadziło monumentalne wejście zwane Złotą Bramą. Po jego jednej stronie znajdowała się czworokątna świątynia Eskulapa, a po drugiej ośmiokątna świątynia Jowisza.