Na terenach dzisiejszego Uzbekistanu miejscowa ludność od III tysiąclecia p.n.e. utrzymywała kontakty kulturowe i handlowe z krajami Wschodu, o czym świadczą muszelki kauri z Oceanu Indyjskiego, znalezione w dużych ilościach w uzbeckich osadach z epoki brązu i wczesnego żelaza. Na przełomie III-II w. p.n.e. powstaje Szlak Lazurytowy, łączący góry Pamiru – przez Iran i Mezopotamię, aż po Morze Śródziemne – z Egiptem. Szlaki handlowe Azji Środkowej łączyły się z carską drogą karawanową Achemenidów, prowadzącą aż do Indii. Przez sam Uzbekistan przebiegał również Jedwabny Szlak, co umożliwiało kontakt z kulturą europejską. Anatoli S. Sagdullajev zaznacza, że w połowie II tysiąclecia p.n.e. rozpoczął się proces przechodzenia do wczesnopaństwowych form organizacji życia społecznego, spowodowanych kulturą uprawy ziemi. Wielokulturowość, kosmopolityzm oraz pograniczny charakter tożsamości na tych terenach doprowadził do powstania wielu wspólnych dla wszystkich ludów zamieszkujących Azji Środkowej tradycji historyczno-kulturowych, niezależnie od różnic językowych.