Ku południowi utwory paleozoiczne regionu kieleckiego zapadają pod skały młodsze; południową granicą Masywu Małopolskiego jest strefa uskokowa Kraków–Lubliniec.
W różnych okresach dziejów Ziemi granica między regionami facjalnymi kieleckim i łysogórskim znajdowała się na linii dyslokacji świętokrzyskiej lub na południe od niej (najdalej na południe w famenie).
Historia badań Pierwszy podział Gór Świętokrzyskich na regiony facjalne był dziełem Dymitra Sobolewa. Dotyczył on wyłącznie dewonu środkowego i obejmował trzy regiony (ze skrajnie południowym regionem zbrzańskim). Generalizację na cały paleozoik przeprowadził Jan Czarnocki, redukując liczbę regionów do dwóch. W późniejszych latach bardziej popularny stał się model trójdzielny Sobolewa, obecnie powrócono do dwudzielnego modelu Czarnockiego.
W drugiej połowie XX wieku, po rozpowszechnieniu się tektoniki płyt, możliwe stało się podjęcie zagadnienia interpretacji zróżnicowania facjalnego jako wyrazu różnych dziejów odpowiednich obszarów w sensie paleogeograficznym, jednak dotychczas nie uzyskano w całości zadowalającego rozwiązania.
Paleozoik regionu kieleckiego