Profil Sekwencja paleozoiczna regionu kieleckiego rozpoczyna się w dolnym kambrze. Osady te należą do terenewu (od górnego fortunu) i są najstarszymi utworami kambryjskimi, odsłaniającymi się w Polsce na powierzchni.
Pierwsza luka stratygraficzna obejmuje okres od środkowego kambru do ordowiku. Znane są utwory od wyższej części ordowiku do środkowej części syluru. Druga luka stratygraficzna obejmuje okres od środkowej części syluru do wczesnego dewonu. Znane są utwory od dolnego dewonu do dolnego karbonu.
Rekonstrukcja środowisk dewońskich Możliwe jest przedstawienie szczegółowej rekonstrukcji środowisk dla żywetu i franu (późniejszej części dewonu środkowego i wcześniejszej późnego). Granice poszczególnych stref układają się w dzisiejszym ułożeniu utworów skalnych mniej więcej w kierunku WNW–ESE. Najpłytsze środowiska znajdowały się w środkowej części regionu kieleckiego: była to rafa dymińska (zwana też rafą kadzielniańską). Południowemu skłonowi rafy odpowiadał podregion Kowali, na południe od którego znajdował się głębszy basen chęcińsko-zbrzański. Północnemu skłonowi rafy odpowiadał podregion Wietrzni, na północ od którego znajdowała się głębsza strefa kostomłocka, kończąca region kielecki i stanowiąca już przejście do jeszcze głębszego basenu łysogórskiego.