Na próbach w lekkim stanie „Rio Grande do Sul” rozwinął 27,41 węzła przy mocy 22 830 hp (więcej od prototypowej „Bahii”). Normalny zapas węgla wynosił 150 ton, a maksymalny 650 ton. Zasięg przy prędkości 10 węzłów wynosił 3500 mil morskich, a przy 23,5 w – 1400 Mm.
W latach 1925–26 w obu okrętach wymieniono siłownię na trzy zespoły turbin Brown-Curtiss z przekładniami i sześć kotłów Thornycroft opalanych paliwem płynnym. Moc siłowni (projektowa) wzrosła do 22 000 hp, a prędkość maksymalna do 28 węzłów. Zasięg wzrósł do 6600 Mm przy prędkości 10 w lub 2400 Mm przy 24 w.
Służba thumb|„Rio Grande do Sul” w początkowej postaci przed 1925 rokiem, na redzie Rio de Janeiro „Rio Grande do Sul” wszedł do służby w Marynarce Brazylii 14 maja 1910 roku. Po przystąpieniu Brazylii do I wojny światowej w październiku 1917 roku po stronie ententy oba krążowniki tego typu patrolowały na południowym Atlantyku i działały w ramach eskadry okrętów brazylijskich przez około trzy miesiące u wybrzeży północno-zachodniej Afryki.
Na przełomie 1925/26 roku okręt został zmodernizowany w stoczni Companhia Nacional de Navegacao Costeira w Rio de Janeiro.