Księga o przyczynach (łac. Liber de causis, Liber Aristotelis de Expositione Bonitatis Purae) – średniowieczny traktat filozoficzny, będący łacińskim przekładem anonimowego arabskiego lub syryjskiego tekstu będącego komentarzem do fragmentów pochodzących od Proklosa. W średniowieczu traktat przypisywany był błędnie Arystotelesowi i uznawany za wykład jego metafizyki.
Tekst oryginalny i tłumaczenie Księga składa się z wypisów z Elementów teologii Proklosa oraz komentarzy nieznanego autora. Autor wyboru fragmentów i komentarzy pozostaje nieustalony. Mógł być arabskim uczonym związanym z Toledo lub Bagdadem. Na związki z Bagdadem wskazuje rozpowszechnienie traktatu także w świecie arabskim już w IX w. pod różnymi tytułami, przede wszystkim كتاب الإيضاح لأرسطوطاليس في الخير المحض (Kitāb al-Īḍāḥ li-Arisṭūṭālis fī l-khayr al-maḥd, Traktat Arystotelesa o czystym dobru). Niektórzy autorzy wskazują także na żydowskiego autora Avendautha, prawdopodobnie tożsamego z Abrahamem ibn Daudem. Pierwotna wersja księgi napisana została w języku arabskim lub (zdanie mniejszościowe) syryjskim, a dopiero następnie przetłumaczona na arabski. Z języka arabskiego przetłumaczył ją na łacinę Gerard z Cremony, w Toledo przed rokiem 1187.