W tej formie stała się popularna na łacińskim Zachodzie.
Treść Księga składa się z krótkich, numerowanych twierdzeń (propositio) W rękopisach spotkać można dwie numeracje tych twierdzeń (31 lub 32). Następują po nich wyjaśnienia (commentum) dowodzące ich słuszności. Twierdzenia wzięte są od Proklosa, a wyjaśnienia od autora księgi (czasami czerpiącego z innych tekstów, np. Ennead Plotyna). Forma ta jest wyraźnie odrębna od innych tekstów filozoficznych średniowiecza.
Elementy teologii Proklosa zawierały 211 twierdzeń, z których autor Księgi o przyczynach wybrał 1/7, Wraz z wyjaśnieniami powstał więc wyraźnie odrębny utwór, odbiegający od znaczenia oryginalnego tekstu. Proklos, starając się dokonać syntezy w ramach neoplatonizmu greckich poglądów na duchowość, opisuje rozbudowaną hierarchię bytów duchowych i sposób, w jaki przechodzą w świat materialny. Te dwa zasadnicze wątki, hierarchiczność rzeczywistości i powstawanie bytów, pozostają głównym tematem Księgi o przyczynach. Obecna w filozofii Proklosa triada: przyczyna pierwsza – inteligencje – dusza (filozofia) zostaje w Księdze o przyczynach mocno przekształcona, a jej autor stara się pogodzić te neoplatońskie elementy z kreacjonizmem i monoteizmem. Inaczej niż w neoplatonizmie, przymiot boskości zostaje przypisany tylko przyczynie pierwszej.