10 lutego 1923 został aresztowany po raz drugi i w marcu skazany na trzyletnią zsyłkę do Komi. Całość kary odbył w Ust-Kułym. W marcu 1926 wrócił do Leningradu i od kwietnia 1927 do lutego 1928 był locum tenens miejscowej eparchii. Poparł deklarację zastępcy locum tenens metropolity moskiewskiego Sergiusza, w której ten zobowiązywał prawosławnych do lojalności wobec władzy radzieckiej. W 1935 otrzymał godność arcybiskupią, pozostając wikariuszem eparchii leningradzkiej z dawnym tytułem, służył jako proboszcz w soborze św. Włodzimierza w Petersburgu od 1936 do 1937, a następnie od 1938 do 1939 (formalnie do 1940) w soborze św. Mikołaja i Objawienia Pańskiego. Od 1935 do 1940 był również locum tenens wakującej eparchii nowogrodzkiej i pskowskiej. Nie miał prawa zamieszkiwania w Leningradzie, toteż żył w Tatjaninie k. Gatczyny, a do leningradzkich świątyń jedynie dojeżdżał. Nabożeństwa odprawiał według rytu przewidywanego dla zwykłych kapłanów.
W 1939 był jednym z ostatnich rosyjskich biskupów prawosławnych, którzy nie padli ofiarą wielkiego terroru, nie znaleźli się w więzieniach i obozach.