W tym czasie w 1928 roku ukończył zaawansowane kursy szkoleniowe dla wyższego personelu dowodzenia. Następnie w 1936 roku ukończył specjalny fakultet na Akademii Wojskowej im. Frunzego.
Od sierpnia 1936 roku dowódca 27 Dywizji Strzeleckiej, której sztab mieścił się w Witebsku. We wrześniu 1937 roku został dowódcą 15 Korpusu Strzeleckiego (Kijowski Okręg Wojskowy).
W czerwcu 1938 roku został zastępcą dowódcy Samodzielnej Armii Dalekowschodniej, na tym stanowisku uczestniczył w walkach w rejonie jez. Chasan. Po przemianowaniu armii na 1 Samodzielną Armię, we wrześniu 1938 roku pozostał na stanowisku zastępcy dowódcy. Gdy armia w czerwcu 1940 roku została rozwinięta we Front Dalekowschodni, został zastępcą dowódcy frontu.
W maju 1941 roku został mianowany dowódcą 13 Armii (Zachodni Specjalny Okręg Wojskowy).
Po ataku Niemiec na ZSRR dowodził 13 Armią w walkach obronnych na kierunku mińskim. Po okrążeniu przez wojska niemieckie Mińska organizował linie obrony na linii Borysów – Smolewicze – rzeka Ptycz.