Powieść stała się inspiracją dla późniejszej twórczości krajoznawczej Tadeusza Dybczyńskiego. Pisarz wspominał, że przeczytał ją „jednym tchem”, pragnąc „pójść śladem jej bohaterów”, a w 1904 roku odbył pieszą wycieczkę ich szlakiem, opisaną następnie w książce Z teki turysty. Opis 88-milowej pieszej podróży po kraju (1909). Podobnie jak Umiński, Dybczyński wiele miejsca poświęcił krajobrazom, zabytkom kultury materialnej i ich historii; niektóre opisy, m.in. podziemi klasztoru na Łysej Górze, wzorował na analogicznych fragmentach Od Warszawy do Ojcowa.
Podobnie Jarosław Iwaszkiewicz, wysoko ceniący twórczość krajoznawczą Umińskiego, nawiązał do Od Warszawy do Ojcowa w powieści dla młodzieży Wycieczka do Sandomierza z 1953 roku. Wykorzystał w niej podobny schemat konstrukcyjny, opierając fabułę na podróży trojga chłopców po Sandomierszczyźnie, a także bezpośrednio odwołał się do powieści i biografii Umińskiego. W samej powieści Iwaszkiewicza bohaterowie wspominają Umińskiego i jego twórczość dla młodzieży, w tym właśnie Od Warszawy do Ojcowa, a jednym z bohaterów uczynił wnuka Jacka Motylskiego, wnuka bohatera utworu Umińskiego. Podobnie jak Umiński krytycznie przedstawiał również niewłaściwe obchodzenie się z zabytkami kultury materialnej.