Na podstawie obserwacji zamieszkujących jaskinie sów i ich zwyczajów w zakresie żerowania połączonych z ilością znalezionych szczątków drobnych zwierząt obliczył także wiek tych znalezisk na ok. 5000 lat.
W czasie 10 lat wykopalisk Lund zebrał także ponad 1000 kostnych brekcji, tysiące skamieniałych bądź świeżych kości zwierzęcych lub ludzkich. Podczas tych badań przebadał łącznie ponad 100 jaskiń, w których odnalazł szczątki 120 gatunków wymarłych i 94 żyjących. Odkrywane przez niego wymarłe gatunki to m.in. szczerbaki, torbacze, litopterny, meridiungulaty, notoungulaty, pancerniki, mastodonty i Smilodon, a także nadal żyjący pakożer. Ponadto wysunął hipotezę, że wymarłe gatunki koegzystowały z człowiekiem. Jego badania miały duży wpływ na późniejsze badania Charlesa Darwina.
W 1844 r. Lund zakończył wykopaliska, rok później wysłał zebraną kolekcję do uniwersyteckiego muzeum w Kopenhadze, a sam poświęcił się botanice. W 1863 r. powrócił do Lagoa Santa wraz z Eugene’em Warmingiem, w celu badania lokalnej roślinności. Bogata kolekcja będąca wynikiem tych badań, została również wysłana do muzeum w Kopenhadze.