W 1943, podczas II wojny światowej, anonimowo doniesiono na nią, w związku z podejrzeniem działania przeciwko akcji tzw. Goralenvolk. Została aresztowana i przetrzymywana w zakopiańskiej siedzibie Gestapo, przy ulicy Zamoyskiego, w willi „Palace”. Została zwolniona, ale musiała wyjechać z Zakopanego. Hitlerowcy odebrali jej dom w Zakopanem. Roguska wróciła z niczym do Warszawy. Niedługo później Marek, bojąc się o matkę wysłał ją z powrotem do Zakopanego.
Po zakończeniu wojny wróciła do działalności publicystycznej (pisała w Tygodniku Powszechnym, Gazecie Ludowej, Turyście, Taterniku, Dzienniku Polskim, Kierunkach i Wierchach). W 1948 ukończyła, pierwszy zorganizowany po II wojnie światowej, kurs kierowników wycieczek zbiorowych. Prowadzenie wycieczek w Tatry, głównie zagranicznych, stało się jej sposobem na życie i źródłem utrzymania. Zajmowała się tym do 68. roku życia. W tym czasie wznowiła działalność w Komitecie Uczczenia Pamięci Jana Kasprowicza. Została sekretarzem tego komitetu. Należała do twórców Filii Muzeum Tatrzańskiego na Małym Bystrem w Zakopanem – oryginalnej chaty góralskiej ze zbiorami etnograficznymi. Działała w Związku Podhalan. Angażowała się po stronie górali, właścicieli gruntów na Polanie Szymowskiej w akcji przeciwko wielkomiejskiej zabudowie.