W latach 1955–1956 był nauczycielem w Państwowej Średniej Szkole Muzycznej we Wrocławiu. Od 1956 roku wykładał w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej we Wrocławiu, w 1967 roku uzyskał tytuł docenta, a w 1988 roku profesora nadzwyczajnego. Pełnił na tej uczelni funkcję prodziekana (1967–1968) i dziekana (1968–1981) Wydziału Wychowania Muzycznego, kierownika katedry Wychowania Muzycznego (1972–1981) i dyrektora Instytutu Muzykoterapii (1984–1985). Gościnnie wykładał w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Zielonej Górze (1974–1980). Był członkiem Związku Kompozytorów Polskich (od 1958) i Stowarzyszenia Autorów ZAiKS (od 1957).
Zaczął komponować na początku lat 50. XX wieku, początkowo na potrzeby ruchu amatorskiego, zespołów pieśni i tańca oraz orkiestr wojskowych. Jego dorobek kompozytorski obejmuje około 50 pozycji, w tym symfonie, koncerty solowe, utwory kameralne, wokalno-instrumentalne i chóralne.